Vader schrijft een briefje aan zijn zoon

Onze vrijdagvraag ging over dit briefje dat een Amerikaanse vader aan zijn zoon schrijft. De vertaling:

“Nate,
Ik hoorde je telefoongesprek met Mike gisteravond over jouw plannen om mij te vertellen dat je homo bent. Het enige wat jij hoeft te plannen, is dat je morgen na school OJ (sinaasappelsap) en brood mee neemt. Wij zijn weg, zoals je weet. Ik weet al vanaf dat je zes was dat je homo bent. Ik hou van je vanaf het moment dat je geboren werd.

Papa.

PS: Je moeder en ik vinden jou en Mike een leuk stel.”

De vraag die we stelden was: wat is hier de Bewustzijnsvorm van vader en wat is die van zijn zoon? Maar misschien voel je hierbij net als ik vooral ontroering. Omdat je dit niet verwacht. Blijkbaar verwacht je dat de vader afwijzend zal reageren. Waarom eigenlijk?

Een gezin is een ‘stam’ en de basis is het Stambewustzijn. In onze Westerse cultuur zijn we bijna vergeten dat dit ideaal gesproken een warm en veilig nest inhoudt, waar je altijd op terug kan vallen. We hebben veel meer oog voor de impliciete eis dat je je aan de groep moet aanpassen, desnoods ten koste van je eigenheid. Teveel afwijken mag niet, anders hoor je er niet meer bij. Dat is nu precies waar Nate, deze zoon, zich zorgen over maakt: zijn seksuele geaardheid wijkt sterk af van de norm die zijn gezin nu eenmaal heeft.

Daarbij gaat het er niet om of het één beter is dan het ander. Het gaat alleen om het grote verschil. Dat was de werkelijke reden waarom er zoveel ophef was rond de Turkse jongen Yunus die in een lesbisch pleeggezin leeft: de norm van dat gezin is homoseksueel, omdat de ouders dat zijn. De geaardheid van Yunus werd zonder meer als heteroseksueel gezien – al weten we niet eens of dat werkelijk zo is. De ophef ontstond bij mensen die puur en alleen vanuit het Stambewustzijn kijken en/of mensen die denken te weten dat homoseksualiteit afgekeurd wordt binnen veel Turkse ‘stammen’. Want binnen het Stambewustzijn kan zo’n groot verschil niet. De reden daarvoor is simpel: te veel afwijken is een risico voor het uiteenvallen van de stam. En juist de kracht van de stam, in overleven en voortbestaan, is haar gezamenlijkheid. Maar wat gebeurt er als je vanuit andere Bewustzijnsvormen kijkt?

Wat zo mooi en ontroerend is aan dit briefje, is dat zowel zoon als vader niet blijven kijken vanuit het Stambewustzijn, maar een andere invalshoek, een andere Bewustzijnsvorm, kiezen zodat het probleem dat in het Stambewustzijn op de loer ligt (het uiteenvallen van het gezin) moeiteloos wordt opgelost. Nate, de zoon kiest er voor om zich niet aan te passen aan de heteroseksuele norm van het gezin, maar ‘uit de kast te komen’, ruimte en erkenning te vragen voor zijn eigen geaardheid. Dat is Individualiserend Bewustzijn, omdat hij weliswaar hoopt op erkenning, maar bereid is desnoods de prijs te betalen van uitstoting uit de stam (het gezin).

Vader heeft de geaardheid van zijn zoon al gezien toen hij zes jaar was en dat toen al geaccepteerd. Vanuit het Stambewustzijn kan dat niet. Zit vader daarom ook in het Individualiserend Bewustzijn? De toon van het briefje en zeker de PS ‘Je moeder en ik vinden jou en Mike een leuk stel’ geven zoveel gevoel en betrokkenheid weer, dat je vader niet uitsluitend in het Individualiserend Bewustzijn kan plaatsen. Is het daarom toch Stambewustzijn? Nee, dit is Verenigend Bewustzijn. Want deze Bewustzijnsvorm gaat er van uit dat elk mens zijn eigen geaardheid heeft, die specifieke kwaliteiten met zich meebrengt. Juist door dat te zien, te erkennen bij de ander èn bij jezelf, krijg je zicht op het veld van creatieve mogelijkheden dat je samen vormt. Dat is precies het vergezicht van mooie ontwikkelingen dat ik in en achter deze regels voel. Dat ontroert mij.

Je zou kunnen denken, als dit de gevolgen zijn van het Verenigend Bewustzijn, dat het zinvol is om naar die Bewustzijnsvorm te streven en het Stam- en misschien zelfs het Individualiserend Bewustzijn achter je te laten. Maar een mens heeft alle drie nodig. Waarschijnlijk kan Nate door dit briefje van zijn vader zich weer helemaal opgenomen voelen in de stam van zijn gezin. Een stam die hij vanuit zijn angst in het Individualiserend Bewustzijn misschien wel achter zich moest laten als hij voor zijn eigen geaardheid uit zou komen. Dat zijn stam hem accepteert, en zo te lezen uitbreiding met Mike ook helemaal ziet zitten, maakt de ontroering nog dieper. Omdat juist onze stam ons thuis, onze basis is. Mooi hè?

Krijn en Karin Koetsveld.

This entry was posted in Blog. Bookmark the permalink.