Je eigen lied

Vorige week vrijdag vroegen we wat de Bewustzijnsvorm(en) van de stam in het onderstaande verhaal is/zijn. In dit blog nogmaals het verhaal, en daaronder ons antwoord:

“In Afrika is een stam waar de geboortedatum van een kind niet gerekend wordt vanaf het moment dat het wordt geboren, noch vanaf het moment dat de conceptie plaatsvond, maar vanaf de dag dat het kind als een gedachte opkwam bij de moeder. Als een vrouw besluit dat ze een kind wil krijgen, gaat ze onder een boom zitten, helemaal alleen, en ze luistert totdat ze het lied hoort van het kind dat komen wil. Nadat ze het lied van het kind gehoord heeft, gaat ze terug naar de man die de vader van het kind zal worden, en leert hem het lied. Dan, terwijl ze vrijen om het kind lichamelijk te ontvangen, zingen ze gedurende een gedeelte van de tijd het lied van het kind, om het daarmee uit te nodigen.

En dan, als de moeder zwanger is, leert ze het lied van het kind aan de vroedvrouwen en de oudere vrouwen van het dorp zodat, op het moment dat het kind geboren wordt, zij en de mensen om hen heen het lied kunnen zingen, om het kind te verwelkomen. Terwijl het kind opgroeit leren ook de andere dorpsbewoners het lied. Als het kind valt, of zijn knie bezeert, pakt iemand het kind op en zingt dit eigen lied voor het kind. Of misschien doet het kind iets bijzonders, of doorloopt de riten van de puberteit, dan zingen de mensen van het dorp dit eigen lied voor hem of haar als eerbetoon.

In deze Afrikaanse stam is er nog een situatie waarin de dorpsbewoners het kind toezingen. Als een persoon op een bepaald moment in zijn of haar leven een misdaad begaat of maatschappelijk afwijkend gedrag vertoont, roepen ze diegene naar het midden van het dorp, waar de hele gemeenschap zich in een kring om hem of haar heen verzamelt. Dan zingen ze het eigen lied toe.

De stam ziet in dat asociaal gedrag niet gecorrigeerd wordt door straf, maar door liefde en de herinnering van wie je bent. Als je je eigen lied herkent, heb je geen verlangen of behoefte om iets te doen dat een ander kan schaden.

En zo gaat dit hun hele leven door. Bij een huwelijk worden de liederen samen gezongen. Uiteindelijk, als een kind, volwassen en oud geworden, op het sterfbed ligt, kennen alle dorpsbewoners zijn of haar lied en zingen het – voor de laatste keer.

Waarschijnlijk ben je niet opgegroeid in een Afrikaanse stam die jouw lied voor je zingt tijdens de overgangsmomenten in je leven, maar het leven laat je altijd weten wanneer je in harmonie bent met jezelf en wanneer niet. Als je je goed voelt, komt wat je doet overeen met jouw lied en als je je rot voelt, komt het niet overeen. Uiteindelijk zullen we allemaal ons lied herkennen en het goed zingen. Misschien voel je je nu nog wat bibberig, maar zo hebben alle grote zangers zich gevoeld. Blijf gewoon zingen, dan vind je jouw weg naar huis.”

In welke Bewustzijnsvorm(en) leeft deze stam? ‘Het is een stam dus het zal wel Stambewustzijn zijn’, lijkt een voor de hand liggend antwoord. Maar hoe zit dat met de andere twee Bewustzijnsvormen? Dit verhaal begint met het kind dat als gedachte bij de moeder opkomt, waarna ze zich afzondert om het lied van dit kind te horen. Het staat er alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Alsof het vanzelfsprekend is. Maar dat is het niet voor alle Bewustzijnsvormen.

Eén van de eerste schrijvers die, in elk geval voor mij, over dit buitenzintuiglijke contact bij oude stammen schreven, was Marlo Morgan. Ik was volkomen verrast door haar ‘Australië op blote voeten’, waarin het al net zo vanzelfsprekend is om in een woestijn waar de stam nooit eerder is geweest intuïtief te weten waar water is, of eetbare planten groeien. Waarom had Karl May daarover nooit een letter geschreven in alle Indianen boeken van Winnetou en Old Shatterhand die ik als kind verslonden heb?

Het zou tot 2006 duren voor Jeremy Narby mij het antwoord gaf via zijn boek ‘De Kosmische Slang’. Hij deed al vijf maanden antropologisch onderzoek naar sjamanisme in het Amazonegebied – zonder enig ander resultaat dan frustratie, toen hij bij vrienden een boek ‘met louter afbeeldingen met gekleurde stippen’ in handen kreeg. Intussen kennen we allemaal deze 3D afbeeldingen, maar het was Narby’s eerste kennismaking. Hij wasdan ook heel verbaasd dat hij door wat onscherp te kijken, ineens een levenechte dolfijn uit de golven zag springen. Dat bracht hem op het idee, dat zijn onderzoek steeds mislukte omdat hij op de westerse, op de universiteit aangeleerde academische manier bleef kijken. Het deed hem denken aan een uitspraak van Bourdieu, die neerkomt op ‘je bewust worden van je eigen blik’. Narby probeerde het uit en ontdekte al snel dat hij alleen verder kwam met zijn onderzoek, als hij leerde te kijken, luisteren en ervaren zoals de sjamanen zelf doen. Er ging een wereld voor hem open.

Als je zwanger bent, zie je ineens heel veel vrouwen een ronde buik en als je net een rode auto hebt gekocht, lijkt half Nederland in een rode auto rond te rijden. Ook dat fenomeen kennen we allemaal. Blijkbaar kijk je dan net even anders en zie je iets wat je anders niet ziet. De werkelijkheid is niet zo statisch als de wetenschap ons wil doen geloven en diezelfde wetenschap is daar via de ontdekkingen op het gebied van de nanotechnologie overigens intussen ook al weer van teruggekomen. Een voorbeeld: je kunt blijven kijken vanuit het perspectief dat homeopathie niet kan werken omdat de oorspronkelijke stof zo vaak verdund is dat er geen moleculen van die oorspronkelijke stof meer in de oplossing zitten. Maar daarmee sluit je het perspectief uit dat homeopathie wellicht een energetisch werkingsprincipe kan hebben. En zonder dat perspectief zal de energetische optie nooit worden onderzocht… Terwijl ‘buiten de box’ denken nu juist een onmisbaar wetenschappelijke basis is. Want hoe kom je anders op nieuwe ideeën?

Het gaat dus erg wringen als je ’nu eenmaal’ altijd wil vasthouden aan een academische blik of een vast perspectief. Dan mis je veel – heel veel.

Als je wil aanvoelen en begrijpen hoe de moeder uit de stam, die het lied van haar kind vanzelfsprekend ontvangt, leeft, denkt, hoort, voelt en ervaart, zal je, afhankelijk van je Bewustzijnsvorm, wellicht je denkraam verder moeten openen. Dat geldt ook voor ons en de manier waarop we naar de theorie van Bewustzijnsvormen kijken. Want wat ligt er nu meer voor de hand, dan dit verhaal van de stam te plaatsen in het Stambewustzijn? Toch zegt de omschrijving daarvan niets over deze buitenzintuiglijke ervaringen. Die horen in het Verenigend Bewustzijn thuis…

We hebben met Bewustzijnsvormen een manier gevonden om de hedendaagse tendens te beschrijven om op één afgebakende manier naar de werkelijkheid te kijken. Dat houdt ook in dat we, vaak zonder het te weten, andere manieren negeren of zelfs ontkennen. Maar als je dat gaat zien, gaat er een wereld voor je open. Dan hoef je jezelf niet meer te beperken, maar ontdek je dat je kan kiezen: kijken zoals het Stambewustzijn doet, of op de manier van het Individualiserende Bewustzijn, of je kiest voor het Verenigend Bewustzijn. En die lieve persoon in mijn leven, die mij maar niet schijnt te willen begrijpen op een bepaald onderwerp? Die redeneert op dat onderwerp slechts vanuit een andere Bewustzijnsvorm. Even schakelen en we weten elkaar weer terug te vinden!

Voor ons zijn dat nog opstapjes; we moeten nog oefenen. Deze moeder hoeft dat niet. Ze leeft in de stam, ze heeft oog voor het individu – het kind dat wil komen. Ze merkt het als gedachte en luistert naar het unieke lied van het kind, een buitenzintuiglijk gebeuren. Ze kent de theorie van Bewustzijnsvormen niet, maar als je het daarmee wil omschrijven kan je alleen zeggen: ze leeft alle drie de Bewustzijnsvormen. Natuurlijk en helemaal vanzelf. Ze is Volgroeid Bewustzijn. Zo kijkt en leeft ze, zo weet ze wat het lied van haar kind is. En zo kan ze het zingen. En de vanzelfsprekende manier waarop ze in dit bewustzijn leeft, laat zien wat het is: de gewoonste zaak van de wereld.

Nu wij nog – dan horen we op een dag ons eigen lied. Dan kunnen we het zingen, voor onszelf, voor elkaar en met elkaar.

Krijn en Karin Koetsveld.

This entry was posted in Blog. Bookmark the permalink.